INotifyPropertyChanged oraz Expresssion Trees

Interfejs INotifyPropertyChangedPropertyChanged znany jest prawdopodobnie każdemu programiście C#. Interfejs ten zawiera jedynie jedno zdarzenie

1
public event PropertyChangedEventHandler PropertyChanged;

które powinniśmy odpalić w momencie gdy dana właściwość zostanie przez nas zmieniona. Dzięki temu dowolny obiekt, który będzie nasłuchiwał zmian danej właściwości zostanie o tym poinformowany. Przykładowa klasa implementująca ten interfejs może wyglądać w następujący sposób:

1
public class ViewModelBase : INotifyPropertyChanged
2
{
3
    public event PropertyChangedEventHandler PropertyChanged;
4
    public void NotifyPropertyChanged(string propertyName)
5
    {
6
        if (PropertyChanged != null)
7
            PropertyChanged(this, new PropertyChangedEventArgs(propertyName));
8
    }
9

10
    private string viewModelName;
11
    public string ViewModelName
12
    {
13
        get { return viewModelName; }
14
        set
15
        {
16
            viewModelName = value;
17
            NotifyPropertyChanged("ViewModelName");
18
        }
19
    }
20
}

Jak widać została stworzona funkcja pomocniczna

1
public void NotifyPropertyChanged(string propertyName)

którą wywołujemy w setterze danej właściwości, podając w parametrze nazwę tej właściwości. Niestety podejście takie jest bardzo podatne na błędy. Po pierwsze bardzo łatwo można przekręcić nazwę właściwości, a co gorsze rozwiązanie takie nie jest uwzględniane podczas refactoringu. Dlatego też w celu poprawienia naszego rozwiązania skorzystamy z mechanizmów dostarczanych przez Expression Trees. Po pierwsze zmieniamy funkcję

1
public void NotifyPropertyChanged(string propertyName)

1
public void NotifyPropertyChanged(Expression<Func<object>> propertyExpression)
2
{
3
    if(PropertyChanged == null) return;
4

5
    PropertyChanged(this, new PropertyChangedEventArgs(GetPropertyName(propertyName)));
6
}

funkcja pomocnicza GetPropertyName ma następującą postać

1
private string GetPropertyName(Expression<Func<object>> propertyExpression)
2
{
3
    var unaryExpression = propertyExpression.Body as UnaryExpression;
4
    var memberExpression = unaryExpression == null ? (MemberExpression)propertyExpression.Body : (MemberExpression)unaryExpression.Operand;
5
    var propertyName = memberExpression.Member.Name;
6
    return propertyName;
7
}

Teraz wystarczy prosty zapis

1
NotifyPropertyChanged(()=> ViewModelName)

który odwołuje się bezpośrednio do właściwości a nie jej nazwy. Dzięki temu kod w całości zostanie zrefaktoryzowany. Rozwiązanie to jest teoretycznie odrobinę wolniejsze od używania stringów, jednak w praktyce jest to niezauważalne. Można również funkcję

1
string GetPropertyName(Expression<Func<object>> propertyExpression)

wyciągnąc do osobnej klasy i zrobić z tej funkcji extension method.

1
public static string GetPropertyName(this object obj, Expression<Func<object>> propertyExpression)
2
{
3
    var unaryExpression = propertyExpression.Body as UnaryExpression;
4
    var memberExpression = unaryExpression == null ? (MemberExpression)propertyExpression.Body : (MemberExpression)unaryExpression.Operand;
5
    var propertyName = memberExpression.Member.Name;
6
    return propertyName;
7
}

Od teraz wystarczy, że zaimportujemy odpowiedni namespace i możemy wykorzystać naszą funkcję w każdej klasie.